Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου μας θα ήθελα να εκφράσω τις ευχές μου για Αγάπη – Υγεία – Ειρήνη – Δημιουργικότητα – Ευημερία τόσο στους εργαζόμενους και τις οικογένειες των όσο και στην εταιρία μας για το έτος 2010.

Το μήνυμα των Χριστουγέννων εκτός από αγάπη στον πλησίον μας αποτελεί και ελπίδα για όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Κοσμάς ο Αιτωλός «η ελπίδα είναι σαν το λάδι στο τροχό της αμάξης». Αναρωτιέμαι όμως, ποιο μπορεί να είναι το ελπιδοφόρο εκείνο μήνυμα αυτής της συγκεκριμένης οικονομικής χρονιάς που θα απαλύνει τις ανησυχίες, τους φόβους, τις αγωνίες και την ανέχεια αυτού του δύστυχου ελληνικού λαού.

              Κάθε χρόνο τέτοια μέρα κάνουμε ένα σύντομο απολογισμό στα Εργατικά Ατυχήματα και την Οικονομική μας Κατάσταση.

       Χρειάστηκαν πολλά χρόνια να περάσουν και μετά από μία σειρά σοβαρών ατυχημάτων, η φραστική επιδίωξη της εταιρίας για πρόληψη των Εργατικών Ατυχημάτων τα τελευταία χρόνια μετουσιώθηκε ουσιαστικά σε στόχο μηδέν Ατύχημα. Είναι αλήθεια πως καταβάλατε και καταβάλετε τεράστια προσπάθεια τόσο οικονομικά όσο και στη βελτίωση των σχέσεων εργοδοτούμενων  και εργοδοτουμένων έτσι ώστε και με τη δική μας βοήθεια ο στόχος μηδέν Ατυχήματα να αποκτά βιωματικά χαρακτηριστικά και να γίνεται σιγά-σιγά φιλοσοφία ζωής.

Στη μεγάλη αυτή προσπάθεια που καταβάλουμε ΟΛΟΙ, ήρθε να ταράξει τα λινάζοντα ύδατα η παγκόσμια οικονομική κρίση επικαλούμενη το πρόσχημα της σταδιακής μείωσης των θέσεων εργασίας ώστε να αποκτήσει βιωσιμότητα η Εταιρία μας. Τα ερωτήματα που γέννιονται είναι:

·      Πως μπορούμε να μιλάμε για στόχο μηδέν ατύχημα όταν για συγκεκριμένες προτεινόμενες μειώσεις προσωπικού δεν λαμβάνετε την συναίνεση των εργαζομένων και των θεσμικών των οργάνων;

·      Πως είναι δυνατόν να αποσκοπείτε σε μηδέν ατύχημα τη στιγμή που καταστρατηγούνται οι εργασιακές σχέσεις συρρικνώνοντας τις ειδικότητες και οδηγώντας έτσι τους εργαζόμενους μόνους, στους χώρους εργασίας;

Με όλα αυτά συνάγεται (παρότι γίνονται γενναίες προσπάθειες) πως, όπως δεν υπάρχει ενδογενή συνάφεια μεταξύ Καπιταλισμού και Δημοκρατίας, άλλο τόσο δεν υπάρχει και μεταξύ Οικονομικού Κέρδους και Εργατικού Ατυχήματος.

       Πριν καλά-καλά κατανοήσουμε το νέο οικονομικό μοντέλο της Παγκοσμιοποίησης που σαν χαρακτηριστικό έχει αποκλειστικά και μόνο την αύξηση του κέρδους μέσω της Τεχνητής Ανεργίας (βλέπε μετακινήσεις κεφαλαίων στον Τρίτο Κόσμο), της μειώσεις του προσωπικού και κόστους, τον Αθέμιτο ανταγωνισμό και την Μονεταριστική νοοτροπία, φρόντισαν οι Δοκησίσοφοι του πλανήτη να θωρακίσουν την αύξηση των κερδών της οικονομικής ολιγαρχίας με μία Παγκόσμια οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα ολόκληρος ο πλανήτης να ταλαιπωρείται και να υποφέρει όντας σκλάβος εν καιρώ ειρήνης, της δυστυχίας του, παρά την απορρέουσα από το Παγκόσμιο τραπεζικό Σιωνιστικό σύστημα Οικονομική Ευμάρεια. Όμως οφείλουμε από αυτό εδώ το βήμα να αναγνωρίσουμε πως έχουμε και εμείς τις ευθύνες μας. Διότι προπομπός όλων των ανωτέρω δεισιδαιμονιών είναι η Ηθική κρίση αξιών (με άλλα λόγια η κρίση προσώπου και η έλλειψη αξιοσύνης). 

       Όμως μεσούσης μιας τέτοιας οικονομικής κρίσης ας μετατρέψουν οι οικονομικά πιο ισχυροί τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις αγωνίες μας σε Δράση. Να μην εφησυχάσουν και χρησιμοποιώντας τη θεωρία της αφύπνισης να δημιουργήσουν Ανθρωποκεντρικές ασφαλιστικές δικλείδες προς αντιμετώπιση της κρίσης, χωρίς περικοπές στης ήδη διαμορφούμενες νεόπτωχες εργατικές τάξεις που πάντα λόγω κρίσης βρίσκονται σε επίπεδα ανέχειας.

Οφείλετε να μην αντιμετωπίσετε τη κρίση με τη στενή Λογιστική φιλοσοφία, αλλά με τον παράγοντα της μέχρι τώρα Ανθρώπινης προσφοράς. Οι εργαζόμενοι δεν δύναται να προσφέρουν άλλο, δεδομένου ότι στερούνται οικονομικά. Διότι ζούμε στη πιο ακριβή χώρα της Ε.Ε. (λόγω ανυπαρξίας παρεμβατικών μηχανισμών, θεσμικών και ελεγκτικών οργάνων). Η φτώχεια κάποτε ήταν συνώνυμο της Ανεργίας. Σήμερα είναι της Εργασίας (λόγω πενιχρών  εισοδημάτων). Οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν την μεγαλύτερη συρρίκνωση εισοδήματος στην Ε.Ε. την τελευταία εξαετία. Είμαστε η μόνη χώρα της Ε.Ε. που κατορθώνει να ιδιωτικοποιεί τα κέρδη των επιχειρήσεων και να Δημοσιονομεί τα χρέη.

       Μετά από όλα αυτά Κύριοι της Διοίκησης περιμέναμε περισσότερη κατανόηση στα επαχθή οικονομικά μέτρα της οικονομικής κρίσης για το 2009. Eσείς όμως εκμεταλλευόμενοι τη κρίση, μας δώσατε αυξήσεις του 3% κάνοντας περικοπές στις Υπερωρίες, τα ΗΔΕ, τα Ρεπό στο προσωπικό, δημιουργώντας έτσι καταπόνηση Σωματική και ψυχική μέσω της εντατικοποίησης και πολυειδικότητας. Τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκε αναντιστοιχεία μεταξύ των υπερκερδών Μαμούθ της εταιρίας και των ψυχιών στις ετήσιες αυξήσεις των εργαζομένων με τη δικαιολογία της αντιμετώπισης σε περίπτωση πιθανής οικονομικής κρίσης.  

       Τώρα πάλι γινόμαστε δέκτες θολών τοπίων και μαύρων συννέφων στον ορίζοντα και μέσω των περικοπών βγαίνετε πάλι εσείς κερδισμένοι από τη κρίση, Κεφαλοποιώντας αυτά που εμείς θα υποχρεωθούμε να στερήσουμε από τα παιδιά μας, δηλαδή την αξιοπρέπεια στις κοινωνικο-οικογενειακές μας υποχρεώσεις.

       Κύριοι της Διοίκησης δεν έχετε εσείς μόνο απαιτήσεις, έχουμε και εμείς δικαιώματα έναντι στη Ζωή και την οικογένεια μας. Εάν θέλετε βοήθεια για να βγείτε από τη κρίση εμείς το μόνο που έχουμε για να σας προσφέρουμε είναι αειθαλή διαχείριση της υπεραξίας της εργασίας μας και τίποτε άλλο. Έχετε αρχίσει να μην φοβάστε τίποτα πιστεύοντας πως έχετε το πάνω χέρι. Κατά τον Αισχύλο αυτός που δεν φοβάται τίποτα, είναι άδικος. Και κατά τον Χρυσόστομο αυτός που είναι άδικος δεν έχει διάρκεια.

       Τέλος εύχομαι σε όλους το 2010 να είναι καλύτερη από τις προηγούμενες οικονομικά χρονιές και χειρότερη από τις επόμενες.

 Σας ευχαριστώ